End Of Month, September 2024: Hiraya Manawari:

May All Your Dreams Come True ✨

    Kung tatanungin ako, "ano nga bang mga pangarap ko?" Honestly... hindi ko alam yung isasagot ko. Wala akong plano sa buhay, pero isa lang ang gusto kong makamtan, yun ay ang maging isang successful balang araw. I've always seen myself as a person who always achieves things, a consistent honor student since elementary. But now that I am looking back, parang hindi na yun mahalaga lahat, hindi na doon masusukat kung sino ako ngayon, kasi nasa college na ako, which means after this real world na. No grades and GWA will define me anymore, at kapag nangyari 'yon, paano ko ba malalaman yung worth ko as a person?

    Hindi ko na gugustuhin pang ilagay yung sarili ko sa standards and expectations sa'kin ng mga tao. I don't want to be seen as a woman na weak, na lagi nalang oo nang oo sa mga request ng iba, yung sinasabi nilang mala-anghel na ugali ko, mali yung nakikita nila. Hindi dapat ako masyadong maging mabait. Anyway... napapalayo na sa mismong content, ang gusto ko lang naman na mangyari ay matupad yung mga gusto ko para sa sarili ko. 

   Ngayong malapit na ang katapusan ng buwan ng septyembre, ang gusto ko lang sabihin kay nissy ay sana, hindi ka na masyadong maging people pleaser oh please ako na yung naaawa sa'yo. And don't pressure yourself too much, don't put too much expectation on yourself, kahit ano mang ma-achieve mo, be proud of what you do. 

   I am also so proud of myself kasi literal na isang beses lang akong umiyak ngayong buwan na ito, which is completely an achievement for me. At ang dahilan ng pag-iyak na 'yun ay dahil sa movie na how to make a million before grandma dies. It is so nice to cry about those things and not because of something na emotionally damaging. 

    I've been through a lot, learned a lot, kitang-kita ko yung mga pagbabago ko dito sa blog ko and that action alone totally proves that once na may target ako na gusto ko talagang mangyari, I have that dedication and perseverance na I can make it happen. So please nissy, whenever you are feeling so tired and you feel like giving up, just always remember that there will be better days ahead of you, huwag masyadong magpapalamon sa kalungkutan! Kayang-kaya mo 'yan lagpasan!

My future and past nissy, salamat sa patuloy na pagtitiwala. Sa present moment na ito, pangako ko sainyo, mas lalo kong pagbubutihan!

    

Setting My Priorities Straight

 I admit that these past few days, I've been distracted. I won't mention something about it though, it's just that I feel like I'm not totally focused on my goals, at nasasayang ko yung oras ko. Our midterms are finally coming up, it was announced na it will happen on October 14-20. I have to prepare, 2 weeks nalang. Masyado akong nangangapa sa major subjects, and isama na yung mga minor na may pinapagawa rin. So what can I do right now? I have to set my goals and priorities straight, hindi dapat ako masyadong nagpapaapekto sa nangyayari sa paligid ko. Remember miss nissy, we've got it all under control. Kayang-kaya mo ito, kasi kinaya mo dati. Naniniwala ako sa'yo!

Now that midterms of 1st sem as a 2nd  year student ay malapit-lapit na, hindi ko masyadong ilalaan yung oras ko sa mga bagay na hindi mahalaga. Kaya kailangan, huwag masyadong magpaka-stress and just enjoy studying and learning. Do not overthink too much miss nissy, you have a lot of time to prepare, kaya mo ito! Punong-puno ng reassurance from your past self kasi I feel like you will totally be needing it once na hindi mo na kinakaya, once na maramdaman mo na pagod ka na.

Honestly right now, kahit na maraming thoughts na isip ko na hindi ko na ito gustong ipagpatuloy ito, kahit na gusto ko nang sumuko, may natitira pa ring pag-asa at dahilan kung bakit ko ba ito ginagawa lahat. Para sa sarili ko, para sa pangarap naming dalawa. Being in this field that was not in my first choice and not been part of my future plans during shs is making it hard for me to continue pursuing it. Alam kong kailangan ko ng suporta, pero hindi ko alam kung kanino, kaya alam kong sarili ko lang yung makakatulong sa'kin para itatak sa isip ko na kaya ko itong ituloy.

What's Meant To Be Will Always Be

Take a deep breath, enjoy the moment, and live a life with no regrets...

    I always reminds myself, "Nissy, huwag ka nang masyadong mag-worry", but as each days and time passes, papalapit na ako nang papalapit sa future na kinakatakutan ko. Bakit ba ako natatakot? Hindi ko rin alam, I've been living my whole life with the fear of failure, because I am always chasing success and achievements. So anong mangyayari kapag dumating yung araw na ma-disappoint ako sa sarili ko? Anong gagawin ko?

Yung isip ko ngayon, katulad na katulad nung sa tula ko. Punong-puno ng katanungan at pagkabahala, ang hirap kapag nasa ganitong edad na, gusto ko nalang bumalik sa pagkabata, puno ng saya. Tipong simpleng candy lang, gagaan na yung pakiramdam ko. Hindi ko kailangang maging seryoso sa buhay, pakain-kain lang tuwing merienda ng tinapay.

Hmmm... napapaisip ako, paano kaya yung mga pinagdaanang dati ng mga taong college na at the age of 16 years old. How did they able to figure their life? Kasi ngayon, sobrang nawawala ako, I feel like I am not on the right path, parang naliligaw na hindi ko alam kung saan ba yung tamang daan.

Hindi talaga maiiwasan yung mga ganitong worries and thinking ko once na lumitaw na yung buwan at dumilim na yung kalangitan. Nagsisimula nanaman akong magduda, paulit-ulit nalang ako sa cycle na ito, walang ibang makaktulong sa'kin kundi ako. Kailan ba darating yung oras na payapa na yung isip ko?

Lagi kong pinanghahawakan yung bible verse na Isaiah 60:22 "When the time is right, I the Lord will make it happen." Naniniwala talaga ako sa right timing, at kahit hindi ako sigurado sa magiging kapalaran ko, yun nalang yung magsisilbing "assurance" ko na hindi ko kailangang ipilit yung mga mangyayari, kasi kung ano yung nakalaan para sa'kin, I know hinahanda ako ni Lord para doon.

We Are All Bad Person Trying To Be Better

Siguro we have that moment in our life na we have done something wrong to others or to ourselves and it's totally fine because we make mistakes, we aren't perfect human beings to begin with... 

Tuwing may pagkakataon talaga na wala akong kahit anong iniisip, nagkakaroon ako ng self realization sa utak ko. Madalas kapag mag-isa ako, gusto kong kausapin yung sarili ko. Not in a way na matatawag na akong insane or crazy, but in a way na I am reflecting..."am I doing good? Am I kind enough?" 

When a person done something wrong to me, may 3 stages talaga ng emotions na nagci-circulate sa utak ko. The first one is anger, "bakit mo ba ito ginawa sa'kin? Ano bang atraso ko sa'yo?! Deserve ko ba ito?" Ang sumunod naman ay empathy, "ahhh siguro may pinagdadaanan lang ito, deeper reason or traumatic past kaya niya nagawa sa'kin ito", and the last one is... acceptance "hindi naman perfect lahat ng tao, minsan nagkakamali pero ang mahalaga, matuto sa pagkakamali niya. Hindi na uulitin, hindi na gagawin sa iba."

In the first place, alam ko namang hindi ako palaging nasa tama, may mga pagkukulang din ako sa sarili ko at sa ibang tao. Minsan, nagagalit din ako. Hindi ko na-co-control easily yung emotions ko. May mga pagkakataon din na nakakasakit din ako ng ibang tao unintentionally. Itong pagiging introvert ko rin ang nagiging dahilan kung bakit nagkakaroon ng misundertanding. I always see myself as a woman with few words, in real life. Pero kapag ganitong online at sarili ko lang yung kausap ko, I tend to talk about a lot, like a looot. 

So here's the thing, kapag gumawa ng hindi mabuti yung isang tao, don't judge the person itself. Instead, yung mismong pagkakamali yung dapat na binibigyang focus, because our mistakes will never define us. Kapag may pagkakataon na bumawi, babawi.

At yun ang gagawin ko.